Sólo se trata de vivir

Proszę Państwa, nastąpił więc koniec świata i apokalipsa, oraz pewnie przybył antychryst. Znaczy zamknęli megavideo i megaupload. Niech spoczywają w pokoju. I niech cieszą się ci, co obejrzeli do końca swoje ulubione seriale, bo ci co nie obejrzeli są w czarnej dupie, gdyż już raczej nie obejrzą. (Osobiście na razie zachowuję WZGLĘDNY SPOKÓJ, bo ostatni sezon Dextera posiadał odcinki na video bb i video zer, ale po pierwsze nie wiadomo, jak długo one tam będą, a po drugie, nie jestem pewna czy to były wszystkie odcinki. Możliwe więc że powinnam się dziś zabunkrować w domu i ciurkiem oglądać Dextera.)

A poza tym to słyszeliście o nowej formie odchudzania? Nazywa się alcorexia i polega na przyjmowaniu do wnętrza WYŁĄCZNIE kalorii z alkoholu. Fajnie, co nie, nie dość że chudniesz, to jeszcze od rana do wieczora chodzisz nabzdryngolona, same korzyści.

Jeśli chodzi natomiast o ten cały tajmlajn na fejsie, to nie podoba mi się wcale oraz zupełnie nie rozumiem tych dwóch kolumn. Ktoś wie, po co dwie kolumny?

A dzisiaj znowu leżę sobie jak ten waleń i trawię. Leżenie i trawienie wynika z faktu, że obiadek robił Seta, a w charakterze wyżej wymienionego wystąpiła fabada, czyli niezwykle słona, bardzo gęsta asturyjska zupa z białą fasolą, chorizo i gotowaną szynką, bardzo dobra, a poza tym dość ekonomiczna, bo mam przeczucie, że w tym tygodniu nie będę musiała już nic jeść.

Po obiedzie Secie zebrało się na wspomnienia  londyńskich przygód, w których brał udział on sam, wizytujący go w ubiegłym tygodniu Irlandczyk Mike i jeszcze ktoś, bliżej nam nieznany. A, tak tak, przypominam sobie - rzekła na to Helena. Mike często o nim mówił. Ten jakiś Dave, prawda? Na co Seta wybałuszył oczy najpierw na nią, potem na mnie, kiwającą z zapałem głową, bo opowieści z udziałem Dave’a też pamiętałam, po czym wykrztusił w osłupieniu: Czyście zgłupiały, przecież Dave TO JA!

(Ja nie rozumiem po co on im w tym Londynie mieszał w głowach swoim PRAWDZIWYM IMIENIEM, ale owszem, nie da się zaprzeczyć że w dowodzie ma jak byk David.)

A w tym nowym roku jakaś taka obojętna jestem. Na bodźce. Może dlatego, że żadnych bodźców jak na razie nie było, ale to też  jest mi raczej obojętne.

Dzień dobry, chciałam tylko powiedzieć, że zakochałam się w Dexterze. I coż takiego, że to morderca, wielkie rzeczy. W końcu zabija tylko tych złych. Bardziej by mi już przeszkadzało obuwie, które nosi, te skórzane pepegi na gołe nogi do tych jasnych portek z popeliny (nie mam pojęcia jak wygląda popelina, ale portki Dextera wyglądają zupełnie jakby były z popeliny. Nie wiem czy dość jasno się wyrażam.), ale tu jestem pełna optymizmu, że ODPOWIEDNI damski wpływ już by zrobił swoje. No bo błagam, ta Rita to przecież sama była niczym Martha Stewart, jak ona niby miała Dextera zreformować. Lumen już lepiej rokowała pod tym względem, ale cóż.

Widać za to wyraźnie, że Dexter lubi blondynki, więc MAM SZANSĘ!

(Tylko jeden sezon mi został. Buuuuuuuuuuuuuuu)

Miałam wczoraj naprawdę szczery zamiar posiedzieć na tyłku i się ponudzić, ale krótko przed wyjściem z pracy trafił mnie taki nagły szlag, że do domu niosła mnie wściekła furia, a umysł zajmowały obrazy wyszukanych tortur, zadawanych osobie za furię odpowiedzialnej, więc gdy odczytałam wiadomość Heleny, że ma na weekend kumpla ze swojego pueblo i czy spotkamy się o dziesiątej na piwa, nawet się nie zastanawiałam. Z piwa zrobiły się trzy, każde w innej knajpie, kumpel Heleny był bardzo sympatyczny i ładniutki po wierzchu, rozumiałam zupełnie dobrze po katalońsku, wściekłość mi przeszła, wieczór był w pełni rozkwitu, a uczestnicy nadzwyczajnie zadowoleni. Około wpół do trzeciej podjęto decyzję coby udać się do klubu niedaleko mojego miejsca zamieszkania, co powitałam ze względu na ową niedalekość pełną aprobatą. W klubie wpuścili nas prawie za darmo, muzykę dawali dobrą i skakałam sobie w najlepsze aż do piątej, kiedy to przypomniało mi się jednak, że jestem stara i na dodatek przeziębiona, i postanowiłam się pożegnać. Jak powiedziałam tak uczyniłam, i wtedy zaczęły się schody.

Pijana wprawdzie nie byłam, ale okolicy, mimo bliskości domu, zupełnie nie znałam. Od razu za pierwszym zakrętem ruszyłam więc w odwrotnym kierunku, z czego wprawdzie zdałam sobie sprawę, ale mimo to lazłam dalej, pewna, że w następnej skręcę w równoległą i po sprawie. W następnej skręciłam zapewne w prostopadłą, straciłam resztkę orientacji i zaczęłam się spektakularnie oddalać od domu. Po piętnastu minutach byłam już w dzielnicy wschodniej, pełnej tureckich barów i ruskich sklepów, włosy podniosły mi się nieco na głowie, w popłochu doszłam do dużego skrzyżowania, zobaczyłam nazwę ulicy, BARDZO daleko od domu i zrobiło mi się już całkiem słabo, ale przynajmniej wiedziałam gdzie jestem i dokąd iść. Zaczęło mi się chcieć siusiu, przyspieszyłam więc jeszcze kroku i prułam po tej ulicy o wpół do szóstej nad ranem jakbym miała motorek w części tylnej, i już za dziesięć szósta, po zaledwie czterdziestu pięciu minutach miotania się po okolicy, osłabła z ulgi i całkowicie już trzeźwa otwierałam drzwi mieszkania.

Dzisiaj obejrzałam sobie na mapie przebytą trasę i odczułam duży podziw.

Tak mi się zbierało i zbierało już od dłuższego czasu, aż w końcu Seta przywlókł ze sobą hiszpańskie wirusy, i ja jednego złapałam. I głos wydobywa się teraz ze mnie skrzypiący, wzrok mam króliczy acz szklisty, w gardle nieprzyjemność, a z nosa cieknie mi nieprzerwanie. I tak się zastanawiam co ja zrobię, jak ta zima weźmie i w końcu jednak przyjdzie, w takim marcu na przykład, jak już nikt się jej nie będzie spodziewał. (Pewnie nic.)

…I pomyśleć, że w zeszłym tygodniu siedziałam sobie bezczynnie i samotnie cały dzień na kanapie, czytałam kryminał (w końcu kupiłam pierwszą część trylogii Stiega Larssona, na podstawie której tę Dziewczynę z tatuażem nakręcili), oglądałam na zmianę Dextera i Nikitę, planowałam wyprzedażowe łupy, nudziłam się jak mops i z całej siły tęskniłam za ludzkim towarzystwem. W tym tygodniu natomiast chodziłam do pracy, a po niej: w poniedziałek byłam z Heleną na piwie bo Helena wróciła i trzeba było opowiedzieć sobie całe Święta i Sylwestra. We wtorek byłam na piwie z Heleną i Setą, bo wrócił Seta, przywiózł ze sobą wizytę w postaci jednego Irlandczyka (i wirusy) i trzeba było opowiedzieć sobie całe Święta i Sylwestra (po angielsku, ze względu na obecność Irlandczyka). W środę byłam na piwie z Heleną i kilkoma przyjaciółkami Yary, bo trzeba było zaplanować sobotnią imprezę-niespodziankę dla Yary. W czwartek byłam u Yary w celu zjeść urodzinowe ciasto i sprawić że nie nabierze podejrzeń odnośnie imprezy-niespodzianki.

I teraz jedyne o czym marzę to siedzieć sobie bezczynnie i samotnie cały dzień na kanapie, czytać kryminał, oglądać na zmianę Dextera i Nikitę, planować wyprzedażowe łupy i nudzić się jak mops.     

A na dodatek dziś trzynasty i piątek.

A tu wczorajsze ciasto dla Yary, autorstwa niezastąpionej Heleny:

Wszyscy doznaliśmy przedawkowania czekolady.