Archive for Być kobietą…

O ramionach Rachel i pohulaniu

Każdy, kto kiedykolwiek coś ćwiczył, ma jakieś swoje sylwetkowe cele. Nawet jak ktoś się upiera, że robi to dla zdrowia i takie tam. (Ja ogólnie się upieram, dla zdrowia i niewyglądania staro.) Niewatpliwie jestem dziwna, ale osobiście zawsze chciałam mieć ładnie zdefiniowane ramiona i mięśnie na plecach. Pewnie dlatego, że nogi zawsze uważałam, że mam niezle, brzuch można wciągnąć, tyłek może i nieco płaski, ale i tak nienajgorszy, ale ramiona? Bez ciężarów ni huhu. I moim absolutnym ideałem zawsze była Rachel w sukience bez ramiączek, opalona, z gładką skórą, rzucająca na podłogę świeżo upraną bielizną Moniki. Pamiętacie? Dziś po treningu z wielkim wzruszeniem oglądając się w lustrze, stwierdziłam, że jestem bliżej celu niż nigdy. Nie mogę wyjść ze zdumienia, jak dużo daje konsekwencja i odrobinę systematyczności – niby ćwiczę od jakichś trzech lat, ale po początkowej euforii na fali Chodakowskiej, ćwiczyłam przeciętnie 6-8 razy w miesiącu, a 10 treningów było absolutnym maksimum. Teraz od lutego ciągnę z połową dni miesiąca i różnica jest kolosalna. Do tego stopnia, że dwie ciotki ( z których jedna, to nigdy bym nie przypuściła, że w ogóle na mnie PATRZY i cokolwiek może porównać) i jeden wujek Tego (lekarz, do tego sam trenujący) zagadnęli mnie na plaży na temat tego ILE SCHUDŁAM. Z absolutnym stuporem wybąkałam, że nic, a nawet wręcz przeciwnie, ważę tyle co nigdy. Co zresztą przy stwierdzeniu tego faktu odrobinę mnie zdezorientowało, bo po letnich sukienkach sądząc, też myślałam, że jednak schudłam. Zaraz potem zalała mnie fala wdzięczności do owych ciotek i wujka, bo jednak czyjeś obiektywne o obojętne oko znaczy więcej niż lustro, albo chłop widujący mnie często w skąpym odzieniu. 

Po tym przydługim wstępie bardzo proszę odseparować mnie od mojej karty kredytowej, bo wyprzedaże dopiero się zaczęły, a ja już pohulałam. Gdzie minimalizm, gdzie odwyk zakupowy?!? Doprawdy, wystarczyło kilka tlustszych miesięcy, żebym wyrzuciła za burtę wszelkie chwalebne postanowienia, a termin u szefowej dopiero za pare dni i nie wiem, czy będę po nim bardzo szczęśliwa czy raczej bardzo smutna. (Oba przypadki mogą zaowocować ponownym sięgnięciem po kartę kredytową.) 

A w sobotę Ten stworzył kolejną wariację naszego letniego hitu pijackiego: zmiksowany arbuz z martini, odrobiną dżinu i lodem. Pycha! 

Comments (1) »

O nawrocie dżumy i pewnym szoku. 

Przedwczoraj, zupełnie znienacka i bez ostrzeżenia, po dość długim bezobjawowym czasie, a za sprawą piszącej o modzie Harel, którą obserwuję na instagramie, dostałam ataku. Poważnego ataku dżumy butnej. Nie znaczy to oczywiście, że przez długi czas nie kupowałam butów, skądże znowu. Kupowałam, ale tak nienachalnie, prawie od niechcenia, bo zauważałam że nie posiadam czarnych sandałów na przykład i nieźle byłoby posiadać. I nawet kosztował mnie fakt, że musiałam wybierać i decydować. Możliwe, że nie powinnam była, bo za sprawą ataku, czyli niepohamowanej ochoty, niezależnej ani od stanu konta, ani stanu posiadania butów, ani tym bardziej od rozsądku typu „potrzebuję czarnych sandałów”, stałam się posiadaczką (jeszcze nie fizyczną) tych Vagabondów. Napraaaaaaawdę dziwnych. I czekam teraz z napięciem aż przyjdą, może dlatego, że rozmowa z szefową już za chwileczkę już za momencik i napięcie tak naprawdę dotyczy czegoś innego. 

Jeśli chodzi natomiast o tyfus sukienkowy, to kwitnie i owocuje.

A skoro mowa o instagramie, to odkryłam, raczej z nieprzyjemnością niż przyjemnością, że ogromny wpływ na moje postrzeganie ludzi ma ich głos. Albo nawet i nie tylko głos, także wygląd kiedy mówią. Już wyjaśniam. Większość obserwowanych przeze mnie osób ogladalam przez sporą ilość czasu na zdjęciach. Które jak wiadomo są płaskie i nieme. Aktualnie, za sprawą instastories zaczęłam niektórych rownież słuchać oraz patrzyć na nie, podczas gdy do mnie mówią, i nie mogę przejść do porządku dziennego nad tym jak BARDZO irytuje mnie głos do tej pory sympatycznych osób, oraz jak fakt pokazywania zębów i ruchów twarzy podczas mówienia zmienia wygląd. Dobra, wiem że to nie ich wina, ani nic z tych rzeczy, po prostu dotarło do mnie jak mało widać na samych zdjęciach. 

Leave a comment »

O tym jak (o dziwo) nie popsułam sukienki

Wczoraj wieczorem, dłubiąc w sukience nożyczkami do paznokci, byłam pewna, że ten wpis będzie się nazywał: O tym jak popsułam sukienkę. 

Jako że mamy obecnie 32 stopnie, nieustannie zastanawiam się co na siebie włożyć. Mam bowiem sporo bardzo letnich ciuchów, doskonałych na upały, ale niestety zupełnie nienadających się do pracy (za to do siedzenia w barze przy plaży). Więc wracając wczoraj do domu i opływając potem, wpadłam na pomysł odprucia rękawów od jednej sukienki (czerwonej w czarne kwiatki, niedokładnie widocznej na zdjęciu z Lanzarote we wpisie o Kanarach). Sukienka jest bowiem z wiskozy, miła i przewiewna, o przyzwoitej długości do kolan, ale za to z rękawem 3/4. Do tego na ramionach ma jakby skrzydełka, taką falbankę znaczy, doskonale zasłaniającą moje zdolności szwalnicze. Jak pomyślałam, tak zrobiłam, do prucia zabrałam się praktycznie od progu, i już godzinę później rękawki przestały bęc częścią kiecki. Mamo, co to była za kakorżnicza praca, sukienka była uszyta rozpaczliwie porządnie, miała trzy przeszycia, które musiałam przeciąć, szarpiąc uszkadzałam bowiem materiał. Szylam krócej niż prułam! Nie wiem oczywiście, jak sprawa będzie wyglądała po praniu, czy nie wyjdą, tylko raz podszyte przeze mnie nierówne brzegi, na razie jednak jestem z siebie niezmiernie dumna i zaraz wkładam własne dzieło na grzbiet i udaję się do pracy.

Leave a comment »

O pewnym wieku i stresie

Niewątpliwie wchodzę już w PEWIEN WIEK, gdyż zamówiłam sobie kostium kąpielowy. Jednoczęściowy. (Żartowałam, kostium może i jest jednoczęściowy, ale dekolt ma taki, że dopuszczam możliwość wypadnięcia cycków bokami. Coś jakby wysokie gacie na szerokich szelkach, czaicie? Nie żeby miało mi też szczególnie co wypadać, nawet średnio szerokie szelki dałyby radę. A, i w ogóle to na żywo go jeszcze nie widziałam, bo dopiero do mnie idzie, a czekam z żywą emocją, bo kostiumu kąpielowego jednoczęściowego nie miałam na sobie od jakichś… niech no policzę… 23 lat.)

W HaeMie zakupiłam sobie rownież bikini, pewnie dla równowagi. Oraz dla odreagowania, bo dzisiaj miałam spotkanie w celu omówienia zeszłotygodniowej hospitacji. Głowa mnie pobolewa do teraz, nawet to bikini nie pomogło, ale całość mam już za sobą. Na początku przyszłego miesiąca czeka mnie jeszcze jeden stres pracowy, kto wie, co wtedy będę musiała sobie kupić. Dobrze że to już wyprzedaże. No, a na koniec spotkania oczywiście zeszłyśmy na ciuchy, bo miałam na sobie przywiezione przez Tego dziwne buty z Zary, które wzbudziły aprobatę mojej szefowej. 

Obejrzałam piąty odcinek Twin Peaks, pomału rzeczy zaczynają nabierać kształtu, ale ten kształt wciąż jest rozkosznie niewyraźny. Oraz pojawił się Bob i poczułam się znowu jak 25 lat temu, kiedy bałam się, że i u mnie w domu będzie się pojawiał w kątach pokoju oraz wystawał zza wersalki (wtedy nie mówiło się kanapy). Dobra, idę spać, zanim zacznę sobie zbyt dokładnie przypominać jak to było. 

Comments (1) »

O błędnym kole 

Czy Wy też zauważyliście że już czerwiec???? Ja właśnie zauważyłam. 

(Maj był treningowo taki sobie, ale na koniec udało mi się wyrównać do 16 dni treningowych na 31 dni maja. Jeśli w sierpniu nie będę miała w bikini pięknej talii i płaskiego brzucha, będzie to miało tylko jeden powód. Więc na pewno będę miała!)

W ubiegłym tygodniu nie miałam czasu mrugać oczami, odpękiwałam sumienne odrabianie godzin lekcyjnych ( już za 10 dni leżak nad basenem!) oraz przygotowywałam zajęcia na hospitację. Ktokolwiek parał się nauczycielstwem wie, jak bardzo stresująca jest hospitacja, chociaż to oczywiście „tylko formalność”. W każdym razie poszło mi chyba dobrze, z godzinami jestem prawie do przodu, a Temu wycięli w piątek dwie cysty z pleców, z których większa miała rozmiar piłeczki do pingponga. I teraz muszę mu głowę myć nad zlewem, bo szwy na plecach utrudniają mu podniesienie rąk. Myślę, że jak z tym nauczycielstwem przestanie mi iść tak dobrze, to będzie to jakaś opcja. Nie wiem tylko czy są jakieś salony, które zatrudniają tylko do mycia, bo obawiam się że z cięciem mogłoby być jak z nauczaniem na przykład matematyki. W klasie maturalnej mat-fiz. 

Pogoda ostatnio dopisywała jak złoto, wyprowadziłam na spacer cała letnią garderobę i doszłam do wniosku, że mam zdecydowanie za dużo wzorzystych gór i równie wzorzystych dołów, co poniekąd utrudnia dobieranie jednych do drugich, a najlepiej na świecie czuję się we wzorzystych górach z poszarpanymi dołem dżinsami. I sukienkach, nieco ponad kolano. Niedużo. Spódnice są ostatnio w wielkiej niełasce, myślałam że tylko zimą z rajstopami, ale nie.  Latem wyglądam i czuję się w nich równie głupio jak zimą, przy czym kupowanie rozmiar większych niewiele pomaga, bo zamiast sprawiać że będę wyglądać szczuplutko, odstają mi na biodrach i wyglada jakby w miejscu odstawania rzeczywiście było więcej mnie, niż jest rzeczywiście. Kupowane we właściwym rozmiarze wydają mi się za krótkie i za bardzo opięte. Błędne koło. 

Oraz kończę oglądać trzeci sezon Fargo i nic nie pobije drugiego sezonu, a cztery dostępne odcinki nowego Tween Peaks obejrzałam z wybałuszonymi oczami, nic absolutnie nie rozumiejąc. Uwielbiam Lyncha. 

Leave a comment »

O powiewie optymizmu

Ja nie wiem czemu ten czas tak GNA, nawet nie zdążyłam napisać że już po triathlonie. Ten postawił sobie za cel wyrobić się poniżej półtorej godziny, i proszę! 1:29:34. Był bardzo zadowolony, a ja miałam mokre oczy tylko kiedy się żegnał przed wejściem do basenu i kiedy wreszcie dobiegł. A potem poszliśmy na hamburgera i piwo i była to bardzo fajna nietypowa niedziela. 


Treningi mi za to w ubiegłym tygodniu bardzo kulały, zdążyłam zrobić tylko dwa, bo ani sobotni ani niedzielny plan nie przewidywał wolnej godzinki. 

Tymczasem PODOBNO wczoraj był ostatni dzień tej zimnicy. Od teraz do końca maja ma być ciepło, choć czasem deszczowo. Z tej okazji zamówiłam w hiszpańskiej Zarze dziwne buty – Ten mi odbierze w Marbelli za półtora tygodnia. A razem lecimy tam na długi weekend w Boże Ciało – miałam wprawdzie nie opuszczać już zajęć żeby nie musieć ich potem odrabiać, ale what the hell, nie mogę przecież czekać do sierpnia z odwiedzinami mojego ulubionego leżaka nad basenem z widokiem na górę na tle błękitnego nieba!… Sorry studenci. A Madryt i festiwal Madcool też już niedługo, i obrazki w końcu popowieszaliśmy na ścianach, i nowe łóżko kupimy w tym miesiącu, i wstałam dziś o ósmej, żeby przed pracą poprawić testy i poćwiczyć, i plan zrealizowałam, i w ogóle to dzisiejsze błękitne niebo za moim własnym oknem jakoś mnie tak natchnęło, że musiałam się podzielić optymizmem!… 

Leave a comment »

Głównie o rozgoryczeniu pogodą, chociaż trochę też o niefarbowaniu włosów 

Naprawdę nie wiem co takiego uczyniliśmy bogowi pogody, ale niewątpliwie coś dużego, bo w każdy, ale to każdy wypad wielkanocny jest wściekły ziąb. I prawie za każdym razem długodystansowe prognozy są optymistyczne, po czym pogarszają się z dnia na dzień, aby w końcu stać się wietrzną, pochmurną i zimną rzeczywistością. O, padać raczej nie zwykło, ciekawe dlaczego, może jednak aż tak bardzo się nie naraziliśmy. Ale jako że miałam już w tym roku na sobie lekką sukienkę i prawie odkryte buty, i to wcale nie tylko na Kanarach, oświadczam że czuję się rozgoryczona i rozczarowana. Gupią pogodą.

A jutro jak zechcę, mogę świętować. Półocznicę niefarbowania włosów! Nie powiem, czasem mnie denerwują, był też czas, kiedy czułam się zgoła brzydka i wydawało mi się, że to przez niebycie tak bardzo blond jak kiedyś, ale ogólnie nigdy nie pomyślałabym, że aż tyle wytrzymam i to bez wielkich cierpień. Poza tym wczoraj poprosiłam Tego, żeby mi zmierzył te najkrótsze włoski ma karku, które trzy miesiące temu miały najwyżej 2 cm, i on mi mówi że mają teraz prawie 7! Jak to nie jest powód do świętowania…!

Prezentują się jak poniżej i nie był to ani szczególnie bad ani szczególnie good hair day. (Ale wyjątkowo piękna pogoda, chlip, chlip). Przy takiej perspektywie w styczniu praktycznie nie były dłuższe niż kolczyki. 

Post włosowy pewnie będzie w listopadzie, po roku od zmiany wprowadzenia pielęgnacji. 

Poza tym nic nowego, dalej robię formę życia, i staram się chociaż raz w tygodniu trenować też kickboxing i aktualnie mam po nim takie zakwasy w korpusie, że boli mnie jak kaszlę. Czy nawet głębiej odetchnę, właśnie to sprawdziłam. I chociaż bywałam w życiu CHUDA (teraz nie jestem), to właśnie teraz najlepiej leżą na mnie ubrania. 

Leave a comment »