Ale jako że nie wszystko jest zawsze czarno-białe, a szary od zawsze jest moim ulubionym kolorem, jest mi dość niewyraźnie ostatnio.

A jutro idę jeść paellę, podobno prawdziwą. (Choć bez królika.) Jestem dość podekscytowana, bo jak dotąd zawsze jadałam paellę nieprawdziwą.

Poza tym obejrzałam całego Dextera i moje życie właśnie ostatecznie straciło sens.

(Ale przynajmniej Marie poleciała na miesiąc do Danii i z gołymi nogami przestanie latać!)

Wiem natomiast, że zdecydowanie bardziej powinnam ufać własnemu pierwszemu wrażeniu. Jak ktoś mnie działa na nerwy od pierwszego wejrzenia, to nie ma wuja we wsi, skończy również działając mi na nerwy. Czasem prędzej, a czasem później, ale nieuchronnie jak koniec świata.

A czy jak zamiast zjeść kolację wleję sobie kieliszek szarego burgunda (swoją drogą ciekawe kto wpadł na pomysł nazwania białego wina szarym burgundem), to to już będzie ta alkoreksja?…

Takich wiadomości to się nie udziela TAK PO PROSTU! Ja to sobie wizualizję!!!! To jest zamach na zdrowie psychiczne słuchacza!

Sprawa mojej opony natomiast robi się poważna – zaczęła na mnie dobrze leżeć ołówkowa spódnica z koronki (co jest niepodważalnym dowodem na to, że urosła mi również dupa)! Nic tylko mi ta alkoreksja zostanie!…

A poza tym to słyszeliście o nowej formie odchudzania? Nazywa się alcorexia i polega na przyjmowaniu do wnętrza WYŁĄCZNIE kalorii z alkoholu. Fajnie, co nie, nie dość że chudniesz, to jeszcze od rana do wieczora chodzisz nabzdryngolona, same korzyści.

Jeśli chodzi natomiast o ten cały tajmlajn na fejsie, to nie podoba mi się wcale oraz zupełnie nie rozumiem tych dwóch kolumn. Ktoś wie, po co dwie kolumny?

Po obiedzie Secie zebrało się na wspomnienia  londyńskich przygód, w których brał udział on sam, wizytujący go w ubiegłym tygodniu Irlandczyk Mike i jeszcze ktoś, bliżej nam nieznany. A, tak tak, przypominam sobie - rzekła na to Helena. Mike często o nim mówił. Ten jakiś Dave, prawda? Na co Seta wybałuszył oczy najpierw na nią, potem na mnie, kiwającą z zapałem głową, bo opowieści z udziałem Dave’a też pamiętałam, po czym wykrztusił w osłupieniu: Czyście zgłupiały, przecież Dave TO JA!

(Ja nie rozumiem po co on im w tym Londynie mieszał w głowach swoim PRAWDZIWYM IMIENIEM, ale owszem, nie da się zaprzeczyć że w dowodzie ma jak byk David.)

A w tym nowym roku jakaś taka obojętna jestem. Na bodźce. Może dlatego, że żadnych bodźców jak na razie nie było, ale to też  jest mi raczej obojętne.

Widać za to wyraźnie, że Dexter lubi blondynki, więc MAM SZANSĘ!

(Tylko jeden sezon mi został. Buuuuuuuuuuuuuuu)

Ale imprezy-niespodzianki to świetna sprawa, serdecznie polecam. W niektórych przypadkach wprawdzie napotyka na problmy techniczne przy zwabianiu solenizanta na miejsce imprezy, ale w tym przypadku o niczym takim nie mogło być mowy, tortilla i jamón w charakterze przynęty MUSIAŁY zadziałać bez pudła i zadziałały. Nieszczęśliwym (dla siebie) przypadkiem Yara nie dała się jednak skłonić do przywdziania nieco bardziej odświętnego stroju ani tym bardziej nałożenia makijażu, i doprawdy MOŻNA MÓWIĆ O SZCZĘŚCIU, że mieszkanie Rosy było wystarczająco daleko żeby przy najlepszych chęciach nie dało się iść w piżamie.

Gdzieś w połowie na imprezę wpadła nie znana nam bliżej grupka OSÓB w przebraniach piratów wybierająca się w późniejszym terminie na imprezę piracką, i jedna z piratek, obrzucając moją cekinową spódnicę wzrokiem, który ośmieliłabym się zidentyfikować jako lekko pogardliwy, spytała ironicznie: A na jaką imprezę ty się później wybierasz?, na co usłyszała okraszone promiennym uśmiechem: Na żadną. Ja się na codzień tak ubieram!

A potem przy akompaniamencie jutuba wszyscy śpiewali na cale gardło stare hiszpańskie piosenki i doprawdy mnie samą zaskoczyło ile z nich znałam na pamięć.

I przez chwilę tylko było mi trochę smutnawo, bo gospodyni imprezy Rosa to najlepsza przyjaciółka tego od jednego kierunku ruchu, i mimo jego nieobecności zarówno w mieście, jak i na imprezie, jakoś tak czułam jego obecność. Ale ja nie o tym chciałam.

Pijana wprawdzie nie byłam, ale okolicy, mimo bliskości domu, zupełnie nie znałam. Od razu za pierwszym zakrętem ruszyłam więc w odwrotnym kierunku, z czego wprawdzie zdałam sobie sprawę, ale mimo to lazłam dalej, pewna, że w następnej skręcę w równoległą i po sprawie. W następnej skręciłam zapewne w prostopadłą, straciłam resztkę orientacji i zaczęłam się spektakularnie oddalać od domu. Po piętnastu minutach byłam już w dzielnicy wschodniej, pełnej tureckich barów i ruskich sklepów, włosy podniosły mi się nieco na głowie, w popłochu doszłam do dużego skrzyżowania, zobaczyłam nazwę ulicy, BARDZO daleko od domu i zrobiło mi się już całkiem słabo, ale przynajmniej wiedziałam gdzie jestem i dokąd iść. Zaczęło mi się chcieć siusiu, przyspieszyłam więc jeszcze kroku i prułam po tej ulicy o wpół do szóstej nad ranem jakbym miała motorek w części tylnej, i już za dziesięć szósta, po zaledwie czterdziestu pięciu minutach miotania się po okolicy, osłabła z ulgi i całkowicie już trzeźwa otwierałam drzwi mieszkania.

Dzisiaj obejrzałam sobie na mapie przebytą trasę i odczułam duży podziw.

…I pomyśleć, że w zeszłym tygodniu siedziałam sobie bezczynnie i samotnie cały dzień na kanapie, czytałam kryminał (w końcu kupiłam pierwszą część trylogii Stiega Larssona, na podstawie której tę Dziewczynę z tatuażem nakręcili), oglądałam na zmianę Dextera i Nikitę, planowałam wyprzedażowe łupy, nudziłam się jak mops i z całej siły tęskniłam za ludzkim towarzystwem. W tym tygodniu natomiast chodziłam do pracy, a po niej: w poniedziałek byłam z Heleną na piwie bo Helena wróciła i trzeba było opowiedzieć sobie całe Święta i Sylwestra. We wtorek byłam na piwie z Heleną i Setą, bo wrócił Seta, przywiózł ze sobą wizytę w postaci jednego Irlandczyka (i wirusy) i trzeba było opowiedzieć sobie całe Święta i Sylwestra (po angielsku, ze względu na obecność Irlandczyka). W środę byłam na piwie z Heleną i kilkoma przyjaciółkami Yary, bo trzeba było zaplanować sobotnią imprezę-niespodziankę dla Yary. W czwartek byłam u Yary w celu zjeść urodzinowe ciasto i sprawić że nie nabierze podejrzeń odnośnie imprezy-niespodzianki.

I teraz jedyne o czym marzę to siedzieć sobie bezczynnie i samotnie cały dzień na kanapie, czytać kryminał, oglądać na zmianę Dextera i Nikitę, planować wyprzedażowe łupy i nudzić się jak mops.     

A na dodatek dziś trzynasty i piątek.

A tu wczorajsze ciasto dla Yary, autorstwa niezastąpionej Heleny:

Wszyscy doznaliśmy przedawkowania czekolady.